Vervlogen vlammetje

In koud avondgloren walst een kaarsvlammetje vurig voor het raam
Eenzaam brandend bijenwas wakend over het verlaten plein

Met een Franse baret op, tuurt hij naar het vuurtje,
in zijn schijnsel troost en warmte zoekend
Achter het bevuilde glas ziet hij slechts een vage gloed,
een schim van licht in de duisternis

Het lijkt dat de walm van het vlammetje een wens in het vuil drukt
Nu hij vinger verkild voor het raam staat, herkent hij het roetbericht

Het is de wens, laat mij voor altijd branden bij nadere donkerte
Hij drukt zijn beijsde handen tegen de ruit,
een ode aan verlangend vuurgloed

Het vlammetje tracht zijn dansende schittering om zijn handen te meanderen,
teleurgesteld door onverwachts uitzichtsverlies

Als zijn vingers over het ijzige glas glijden,
wist hij onbedoeld de woorden op de glazige achtergrond

Binnen de kortste keren verdwijnen de vuurvonkjes in schemering
De eeuwigheidswens van de kaars vervlogen in de adem van de lucht