Verwonderland

Als ik mijn ogen sluit, doemen rode plavuizen op,
een gloeiende gloed in het damast van mijn dromen,
omringd door stenige smeedbare strookjes,
als smalle stroompjes die tegen klinkertjes kabbelen

Laat ik wederom mijn oververmoeide ogen rusten, dan verweeft zich het beeld,
in een Taoïstisch tapijt van doorvlochten dromen
Ik voel me gewiegd door een dieprode dageraad van kleurenweelde

Het vederlichte vloerkleed vliedt in wijdte weg,
een plooibaar pad leidend naar een verwonderland