Pelgrimeren

Ik vroeg aan de oude man met een knapzak,
gebonden aan een zilveren stok over zijn schouder
'Waar gaat uw zweefvlucht naar toe'
De man lispelde 'Ik ben op weg naar de laatste adem van de wereld'

Vertel me meer over uw tocht, bent u niet bang van stormen
Nee de schoonheid van mijn reis wordt niet minder,
wanneer ze valt in wilde tijdstromen

Trekt u over bergen en stranden
Ja mijn zoon, bewakers van de horizon zijn mijn beschermers

Welke dromen volgt u als de schemering valt
Ik heb geen dromen meer mijn zoon,
die zijn al jaren geleden door de wind verwaaid

Waarom is de stok van uw zwerversbuidel van zilver
Dat is mijn staf waarmee ik bij moeheid de hemel beroer

Ik vroeg aan de oude man 'Wat gaat u doen bij de eindbestemming van uw wandelgang'
De man lispelde 'Mijn zoon, dan vul ik mijn buidel wederom en pelgrimeer ik naar het volgende einde’