Ontmoetingsplaats

Hij was ooit een ontmoetingsplaats met herinneringen en emoties,
een stille bewaarder van geheimen
Elk voorjaar vers gelakt met bruine houtbeits,
om de tand des tijds te overleven

Erop gezeten met benen gespreid, kon je je gelaat weerspiegeld zien
in glanzende ambere verfschittering
Ietwat verwrongen door lichte welvingen van de zitplanken,
waardoor een tableau van licht en schaduw zichtbaar werd

Nu staat hij verwaarloosd onder een uitwaaierende kastanjeboom
Altijd in de schaduw en bedekt met gekrulde klamme bladeren
Tussen de plankspleten zitten zelfs kastanjes geklemd
Er is geen stiltezoeker meer die deze vergane rustplaats met een blik vereren wil