Aardse schoot

Op een ruw houten bank
zetelen vier jonge zielen
Op hun blote benen
prijken kleine houtsplinters

Ze zijn vreemden voor elkaar
Ondanks hun gelijke vlinderdasjes
Ondanks dezelfde ringvingers
Ondanks dezelfde sportschoenen

Maar in stilte vormen ze een viereenheid
Zijn ze in rust met elkaar verenigd
De bank is een anker voor hun toekomstige tijd
De houtsplinters vormen het symbool van hun naderend verdriet

Op het moment van een innerlijke klok
rijzen zij allen gelijk omhoog als uit aardse schoot geboren,
met het gewicht van samenzijn op hun schouders
Ieder kiest zijn eigen pad, zijn eigen windrichting