vorige gedicht
vorige gedicht
Bepelsde schaapherders
Onder heldere hemel werpt volle maan een gele gloed over het landschap
Aan de hemel schittert zij als een wazige witgouden schijf,
gedempt gloeiend in de nacht
Over sluimerende spreeuwen in de bosschage blinkt een weelderige veelkleurigheid
Het late vee wacht weemoedig op uitwaartse lichtval
Het is doodstil op de dijk, geen boerenkar beladen met hoog opgestapeld hooi
Holstein-koeien hebben het stalgat verlaten en baden nu in zilveren maanlicht
Zachtjes in het goudbruine gras vlijt de wolras schaapskudde zich neer,
in de weerschijn van een nachtelijk vuur,
waar dik bepelsde schaapherders omarmd bijeen zitten
Reacties op ‘Bepelsde schaapherders ’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
