Luchtklievende toren

Van de toren was het naakte kruisbeeld ter aarde gestort,
een stille getuige van vergane glorie
Het lag plat op het kerkplein, vlak voor het stoepje naar domineeswoning
Wonderwel was het beeld nagenoeg ongeschonden,
slecht een dwarsbalk was afgebroken en in de heg beland,
verloren temidden van het groen

Met verzinkt ijzerdraad heeft de koster het kruisbeeld hersteld,
een wond geheeld, een langdurig lijden bespaard

Met de stola van de dominee vastgebonden op zijn rug,
klautert hij langs de regenpijp omhoog,
vastberaden als een baken in de opkomende dag
om het kruisbeeld opnieuw te bevestigen
Daar waar het thuis hoort, tussen hemel en aarde in zijn luchtklievende toren