vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Stalraam
De boer net uit zijn bedstede geklommen,
kijkt door het beslagen stalraam naar de weide
In het nog dampende gras staat daar zijn enige koe
Met haar kop naar beneden scheurt ze ochtendgras af
Ze staat daar vredig en voelt de eerste ochtendstralen haar huid verwarmen
De wind blaast haar kopharen plat waardoor die glanst in de morgenzonnestralen
Ze ruikt ontluikende boterbloemen en ziet dauwdruppels erop glinsteren
Bij elke hartslag zet ze een poot naar voren en kijkt vreugdevol op naar het stalraam
Reacties op ‘Stalraam’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
