Kruiwagen

In een stille tuinhoek staat de kruiwagen
Vermoeid van jaren vervoeren en dragen
Zijn kleuren zijn verbleekt door vele zonneschijn
Houtscheuren gevuld met zaden rozemarijn
Daar waar de zon welig onkruid beroert
Daar waar schaduw vroege lichtstralen vloert

Hij bergt versleten verhalen van vermoeide karvrouwen en karmannen
Hij heeft in gedachten lege tochten die hij maakte om te ontspannen
Hij herinnert zich reizen van verloren zaden tot weelderige bloemen
Hij voelt eeuwigdurend volgesuikerde bijen langs zijn behuizing zoemen
Daar uit het zicht tegen de muur doorgrondt hij de geheimen van alle seizoenen
In de armen van de wind wil hij zich nu met vervlogen verleden verzoenen