Duistere vingers

De maan daalt in stille luister als een zilveren munt in het meer neer,
omringd door een zacht gekleurd aureool
Als een stralende oogopslag glijdt ze over het water,
heel traag in het ijle donker ondergaand,
een flauw schimbeeld achterlatend

Omdat elke avond weer de maan in het meer verstompt,
ligt de bodem bezaaid met zilveren munten,
daar waar het zonlicht het leven laat,
daar waar waterplanten als duistere vingers om de munten slaan