Verstofte drukte

Ik sta aan de voet van de steile berg,
waarachter de laatste horizon zijn licht vervaagt
Ik adem benevelde bosgrond in
Mijn voeten staan in brak water, waardoor een rilling mijn lichaam doordrenkt
Ik voel verre stilte naderen die de berg afrolt

Het is wind die van ritselende bladeren een muziekstuk maakt
De echo van mijn stem wordt gevangen door zwijgende klaagzangen uit het dal
Ik ben niet bang dat de seizoenen als zand in mijn hart stapelen
Ik ben niet bang van de kentering der dagen, van de ruimte waar drukte verstoft