Mijn trouwe vriend

Ik draag de stille pijn, een pijn die niet als de dageraad vervliedt
Een pijn die ik altijd met mij mee zal dragen als een omhulsel om mijn hart
Mijn trouwe vriend, mijn tranen zullen nooit opdrogen
Ik bied je ze aan om hiermee je overgang te verzachten

Bij elke stap die ik zet, hoor ik je achter me aankomen
Als ik in de kamer zit staar ik naar waar jij altijd lag
Ik kijk dan in je ogen en voel jouw warmte in me opvlammen
Ik droom dan over hoe we samen optrokken, hoe één we waren

Waar jij nu zacht ligt, zal ik je later in astrale sferen ontmoeten en omhelzen
Dan gaan we samen rennen door bos en heide en hemelse adem inhaleren
Dan fluisteren we met elkaar als onafscheidelijke zielsverwanten
Dan lossen we onze pijnen op in wolken van verbondenheid