vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Touwbank
Ik verpoos op een bankje van touw,
met ijzeren spindraad verstevigd
Door mijn lichaamslast buigt het iets door,
zodat mijn schoenen in zanderige grondslag drukken
Als ochtenoefening hef ik stapsgewijs
mijn voeten hemelhoog op
Ik zie in opeenvolging afdrukken
van schoenprofielen in rul zand
Zo zie ik ook versleten schoenhakken
de linker meer dan de rechter
Zodra het begint te regenen
stromen mijn profielsporen vol
Door gebladerte gebroken ochtendblauw
speelt een regenboogspel in waterplasjes
Telkens als ik mijn voeten in het zand plet
spatten wat slijkdruppels langszij
Reacties op ‘Touwbank’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
