Een glimlach in de nacht

fluweelzachte gordijnen
nachtelijk donker purperrood
laten ’t maanlicht even schijnen
op twee blanke dijen bloot

in een spiegel donkerzwart
in de diepte waar het duistert
ziet men ’t hijgen van een hart
men hoort ‘t kloppen als men luistert

een ledikant barok behangen
getooid met nylons zijde zwart
in de nylons bleek gevangen
trilt de pompslag van het hart

de stilte luistert naar het hijgen
geluiden die om adem happen
woorden die uit ‘t duister stijgen naar opborrelende sappen

nuru gel drupt op een huid
tantalus tussen lief en leed
wat klinkt een stille druppel luid
afwisselend koud afwisselend heet

de nuru mengt met parels zweet
kwikzilver rollend naar beneden
mijn God wat wordt het daar nu heet
chaotisch prevelen gebeden

een spel ontstaat van slaaf en baas
een spel van vreugde en van kwelling
spanning wisselt met soelaas
en zachtjes opgebouwde zwelling

de spanning is nu bol gebogen
de veer springt los in alle macht
de hemel kijkt vol mededogen
naar een glimlach in de nacht