vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Verzonken verblijf
Ik heb een kasteeltje krap onder een kiezelsteen gegraven
Ben nu mijn kamers aan het modelleren
In een muur moet ik nog een zuidelijke tuimelvenster monteren
Zo kan ik eerdaags eforie ervaren van goudballige zonsopgang
Als een slenteraar op mijn steentje trapt,
buigt mijn behuizing een beetje in
Ik speur naarstig naar stoffen stokjes
om mijn verzonken verblijf te stutten
Reacties op ‘Verzonken verblijf ’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
