vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Stratuswolken
Stratuswolken hebben haar verbitterd gebaard,
onderwijl door andere wolken aangestaard
Zij ligt kalm zijlings op twee uiterst donkere wolken
Geen anderen die deze wolkenpartij bevolken
Zij zwaait de scepter van donder en stortregen
Kan andere wolken dwingen te bewegen
Zodra de zon gaat schijnen,
gaat zij gestaag verdwijnen
Bij eerste vochtkoude weersomslag
komt wederom een geboortedag
Zij neemt opnieuw haar scepter ter hand,
stort woest plensbuien over het land
Reacties op ‘Stratuswolken ’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
