1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht
vorige gedicht

Door god en mens verlaten

Zwarte wolken, zonder zonlicht
weg bezaait met takken
overal zie ik obstakels op mijn weg
een stormachtige wind neemt mijn gedachten mee
struinen blindelings in de tuin van verraad
bezit ik de geest met alles wat ik haat

was ik in het hof van eden
heb ik om vergeving gebeden

door god en mens verlaten
zweven tussen hemel en hel
niet waardig voor de hemel
niet slecht genoeg voor de hel

soms bevalt die duisternis mij wel
andere keer hunker ik naar het licht
mijn dromen zijn niet voor de eeuwigheid
graag een hand die me daarvan bevrijdt

Zwarte wolken, zonder zonlicht
mijn ogen staren naar de weg
waar een doorgang is door de obstakels
gedachten gaan niet langer mee met de stormachtige wind
ik verlaat de tuin van verraad
verban alles uit mijn geest wat ik haat

in de zwarte wolken verlicht opeens één vel gekleurde ster

© Ralph Mulder 03-02-2023

vorige gedicht
Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Geplaatst op

Over dit gedicht

Soms ga je door donkere tijden, maar als je vol houd straalt er uiteindelijk altijd een hoopgevende ster

Geef uw waardering

Op basis van 4 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.

Social Media

Tags

God Hel Hemel Mens Wit Zwart

Reacties op ‘Door god en mens verlaten ’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Door god en mens verlaten