pastorale bekering

hij heeft van inkeer kaas gegeten
doch zouter werd het niet
zijn hand op klaarheid stuk gebeten
ondanks dat zijn oog steeds scherper ziet
zijn hoge hemel kanselt zijn gepreek
de woorden stromen stroperig uit de mond
omdat alles wat eenvoudig leek
nu hol en rond en ondoorgrond
als een kamer zonder deur
elke profeet die profijt heeft
van zijn profetieën is een profiteur

een wankel carillon
dat klepelklept berouw en
eindigt waar het begon
de vingers wit gevouwen
rechts de mannen links de vrouwen
zijn stoffige mond
prevelt tot de getrouwen
zijn geschokt vertrouwen
in steen gehouwen
ziet zijn immer dovend vuur
in de beelden aan de muur
als de orgelklanken
de mensen zingen doet
zingt hij niet mee
maar staart vertwijfeld
naar de gemeente in de banken
zijn slachtoffers daar benêe
hij is aan het eind van zijn gepreek
besluit met een voorzichtig amen
en staat zich goddeloos te schamen
voor iets dat ooit geloven leek

hoe nu verder
dacht de herder
tot zijn groot verdriet
bij god
hij wist het niet
toch hoopt hij dat de heer hierboven
wel in hem zal blijven geloven