De uil

Licht gevlekte ogen priemen in diepe duisternis
Tussen bruin blad schuifelt een muis zonder bekommernis
Onwetend van roestbruin gevaar op weg naar avonddis
In glijvlucht schiet hij neerwaarts, bemachtigt zijn prooi gewis

Doodstil neergestreken in avonddos
Bevolkt hij met schimmig gehuil het bos
Met fluwelen veerkleed ingevouwen
Kan hij behendig de nacht beschouwen

Ver in boomholte verscholen
Om niet in daglicht te dolen
Om weer op krachten te komen
Om goddelijk weg te dromen