vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Wiegende takken
In vroegdag steken ontbladerde takken zich af tegen opkomend licht
Zij wiegen mee met windendans en schrijven in vochtige lucht een bericht
Vertellen vervlogen verhalen, diep gekerfd in hun donkere basten
Zo ontvangen zij bij zonsopgang gelaarsde wandelaars als hun gasten
In beijsde beekjes vormen hun betwijgde takjes een doolhof
Kuieren in zo'n omgeving is als een verblijf in een lusthof
Na aanhoudend dralen huiswaarts gekeerd en door warmte omsloten
Is deze natuurervaring met herinnering overgoten
Ingezonden door
Paul Duyvesteyn
Geplaatst op
14-01-2024
Geef uw waardering
Op basis van 2 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
NatuurReacties op ‘Wiegende takken’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
