afgezaagd
ik was een boom
wel afgezaagd maar nog niet saai
ik stond hier vroeger
met mijn kinderen
in een woud van vrienden
de wind zong door onze kruinen
onze bladeren fluisterden zoete woorden
tegen de maan
die door onze taken scheen
nu staan wij
genadeloos genageld
aan een dwarsbalk
als schutting in uw tuin
en zien hoe uw leven
verglijdt in nutteloosheid
ik moet hoesten als u vlees bakt
uw hondje plast voortdurend
op onze voeten
alleen vogels zijn gebleven
maar voor even
want nesten zijn hoog boven ons
wij beschermen
tegen wind en inkijk
dat kunt u zelf niet zo goed
en als u het mij vraagt
bent u saai en afgezaagd
Ingezonden door
Istvan Koning
Geplaatst op
31-10-2023
Over dit gedicht
stof tot nadenken
Geef uw waardering
Op basis van 5 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
StollevenReacties op ‘afgezaagd’
-
'Alweer een schutting', zei de egel en waagde weer een oversteek.
guido - 06-11-2023 om 20:23
