Hopen op een beter einde

ik zei tegen je dat ik je leuk vond.
maar jij zei maar ik jou niet.
er was volgens jou niets wat ons bond.
op die dag was het mijn hart wat mij verliet.

we blijven toch vrienden vroeg jij.
maar ik kon niets meer zeggen.
me hart was gebroken niets maakte mij meer blij.
alle herinneringen wou ik opsluiten en wegleggen.

nu was wij alleen maar jij en ik.
en maakte we geen wandeling op het strand.
nu hoor ik jouw woorden luider dan mijn gesnik.
wij hebben geen band.

waarom ben ik de enige die dit ziet?
waarom kan jij mijn liefde niet voelen?
waarom kan jij dat toch niet?
hierdoor kan onze vriendschap gaan bekoelen.

hij kan ophouden te bestaan.
en er is niets tegen te doen.
alle herinneringen zullen vergaan.
alles van nu en alles van toen.

het enige wat ik nu kan doen is hopen.
hopen, wachten en volhouden.
tot jij een keer naar mij toe loopt.
en zegt ik heb altijd al van je gehouden.