vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
de wind sprak...
ik ben de wind
een stabiele factor
kun je mij niet noemen
ik wispeltuur
zoek de verste uithoeken
teister en streel
wie deert me niet
wat los ligt
ruim ik op
veeg alles op een hoop
verander zeeën in stuifwater
wie tegen mij is
moet buigen of breken
sluit vriendschap
met hemels water en duivels donder
hoewel de laatste de enige is
die mij met bliksemen
doorklieven kan
gelijk de boom
die voor mij
niet buigen wou
droevig mens
armzalig hulpeloos wezen
zorg maar dat je uit mij zitten kan.
Ingezonden door
Istvan Koning
Geplaatst op
13-08-2023
Over dit gedicht
Als de natuur spreekt worden mensen stil
Geef uw waardering
Op basis van 9 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
Kwetsbaarheid NatuurwettenReacties op ‘de wind sprak...’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
