fotoboeken

het neuzelend lamplicht
snuffelt langs de kast’
met fotoboeken’
die zeggen waar ik was
ze dwalend door mijn verleden
een kast vol weemoed en verwijt
een stem uit het diepe zand
waar de vloed telkens probeert
mijn roepen glad te strijken
ik zie mijn voor- en nageslacht
een grimas
voor eeuwig vastgelegd
zwart wit
van kleur is allang geen sprake meer
ze doen mij verlangen
toen nog niets was stuk gegaan
het lijkt zo ver zo ver
zo zonder handbereik
doe maar dicht dat boek
dan sluit ik de gordijnen
en de ogen voor heel even
laat me meevoeren
langs beelden in mijn hoofd
hoor
hoor je die kinderstemmen
toen de winters nog
van sneeuw waren