zeemansgraf

zeemansgraf

de storm
maakt alle monden stil
alleen de schipper
schreeuwt luid zijn bevel
en probeert nog snel
het witte woeste water
buitenboord te sluiten
hij weet als geen ander
dat de witgevloekte wildernis
in overvloed
zijn spanten schraal zal schuren
zoals het zout zijn ogen doet
hij roert zijn schip
als een tamboer die marsen moet
hij voelt de natte tanden
bij zijn hals naar binnen gaan
kou trekt sporen op de borst
zijn warmte gaat verloren
in deze gulzige zee die lacht
om het zeemansgraf
dat hem wacht