kom ga met mij mee

troost aan een vermoeide wereld

geef mij uw woord
zoals ik u het mijne gaf
een zwaai een knik
een handgebaar
ademloos nog voller
achterhaal
mijn ontwijkend sluipen
naar onbedoelde koninkrijken
waar het licht brandt
van heilige schijn
maar verloren uiteenvalt
in weke sterrenmassa’s

ach mens
ga met mij mee
beween je leven
niets blijft heel
de tijd verpoedert
als sneeuw in de wind
klanken verbrokkelen
woorden smelten
als god in een gelovige
de ganse mensheid
zal opstaan en roepen
bewaar o bewaar
de mooiste woorden
verlicht de struiken
aan je voet
voor hen die meegaan
de reis is lang
paden vol stekelig stof
maar ga met mij mee
reik handen
dep tranen met een kus
want hoog boven
het vermoeide land
bloeien rozen
aan een roze hemel
kom kom kom
ga met mij mee