vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
als de ziele roept
de hemel is mijn geboortegrond
mijn achtergelaten wereld
een leven zonder oorlog
zonder moeheid
ik ben dienaar van de stilte
zonder geluk en toeval
zonder gêne
gevuld word ik
met verwondering
ík zie meer
dan mijn ogen weten
ik hoor meer
dan mijn oor verstaat
en als de ziele roept
dan reis ik af en wel terstond
en ga in hoger sferen
terug naar mijn geboortegrond
Ingezonden door
Istvan Koning
Geplaatst op
14-01-2023
Over dit gedicht
berusting van het levenseinde
Geef uw waardering
Op basis van 8 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.Tags
Geruststelling Troost VerlangenReacties op ‘als de ziele roept’
-
Maak geen haast, dan krijgen we nog meer moois.
guido - 16-01-2023 om 17:58
