elke dag, is weer als elke dag

zuchtend
fiets ik de berg
van vandaag op
om het hoogte punt en
het mooie uitzicht te waarnemen

de dalen zijn diep,
de dagen zijn hard
en voordat ik het weet
is dezelfde dag weer van start,

ik voel me verward
omdat de dingen die normaal waren
of door de meeste mensen normaal omschreven zouden worden
ineens iets vreemds was

alsof ik een
een omgekeerde deja vu heb
het gebeurt nu elke keer
hoe was het ook alweer
hoe was het ook alweer,
omdat te doen
waar nu alleen mijn gedachtes
een idee bij maakt
iets wat alleen mijn hoofd waarneemt
en mij terugbrengt naar de kern van het idee

het leven iedere dag de hand geven
om het te accepteren
alleen is er nu een tijd
waarin ik niet weet
of iemand mij een hand wilt geven

waardoor er een bijzonder gemis opduikt
en ik eronderdoor wil duiken
maar ik blijf door mijn kleding drijven
en de attentie van een ander

maakt het bij mij
buiten mijn handen liggend
nu gaat het via de elleboog
of blijf ik in verbijstering staan
en is een begroeting een moment
waar ik mij nu een beetje
ongemakkelijk schaam