Juiste hout
Daar sta je dan, midden in het bos, op een heuvel of in de duinen. Weer en wind trotseer je. Uitkijkend over de zee, strand, dalen en bossen.
Iemand heeft je daar gewoon neergezet, zonder er misschien ook maar over na te denken. Sommige mensen maken gebruik van je en sommige mensen lopen je straal voorbij alsof je niet bestaat.
Sommige gebruiken je voor uren en andere maar weer een paar minuten. Soms ook met meerdere tegelijkertijd.
Maar wat moeten mensen toch zonder jou. Je valt pas op, op het moment dat iemand je nodig heeft. Mensen vertrouwen jou hun problemen toe, hun leukste momenten, mensen lachen weer of huilen van verdriet. Jij bent er voor ze en vangt ze op, op het moment dat zij jou het hardst nodig hebben.
De verhalen die jij zou kunnen vertellen over alles wat de mensen jou toevertrouwd hebben. Je doet het niet, omdat jij de woorden die uitgesproken zijn, respecteert.
Als je oud ben, dan word je weggehaald en uit elkaar gehaald alsof je niks bent. Waarschijnlijk gerecycled en weer voor iets anders gebruikt, maar gelukkig duurt dat nog wel even en ga je nog een tijdje mee. Jij bent uit het juiste hout gesneden, om de seizoenen telkens weer te overleven.
Jij bent uit het juiste hout gesneden om te zijn wie je bent.
Jij bent uit het juiste hout gesneden om een bankje te zijn tot in de kleinste tederheden.
Reacties op ‘Juiste hout’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
