Ik ben die ik ben

Uit 'Het absurdistisch universum'


Ik behoor tot de klasse van het vermoeden
tot degenen die proberen een stap
misschien één stap verder te komen.

Ik beken dat ik amper durf te hopen
dat die ene stap een richting heeft
een richting wijst om in te lopen.

Verloor ik het woord om in te geloven
met kreten vol alle kanten op
het woord dat de weg is meegegeven.

Ik... Toch gaat de zon onafwendbaar onder
in grootse schoonheid in zijn vuur
elke dag op het daartoe bestemde uur.

Guido van Geel