Fee
Fee... lieve fee
Meisje... van men leven!
Je was jezelf, ik droeg mijn warmte naar je toe
Je was jezelf, maar ik stond niet op
Maan, betoverde maan,
luister... voor wie ik zing.
Zij nam me mee... mijn magie,
Maar zij is... mijn vreugde!
Ik zie een licht, een fonkelende ster,
Ik ruik een geur van parfum in de lucht.
Ik zie mijn fee en haar toverstokje,
waarmee ze mijn hart bespeelt.
Ochtendschemering van liefde die niet be�ndigt,
als ik droom, wil ik niet meer wakker worden.
Mijn mooie verhaal, mijn liefdessprookje.
Iets hier zegt me dat deze hartstocht niet voor niets is.
Mijn gevoel is goed, meer dan een emotie.
Ik wens dat de tijd weggaat, mijn liefdesfee...
ik wens dat de tijd weggaat, mijn liefdesfee...
ik hou van u Tatiana!!!
Pieter L.
Reacties op ‘Fee’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
