Waarom?

Waarom?

Ik weet het niet...

Ik weet niks.

Ik weet niks over jou...

Ook weet ik niet waarom ik van je hou...

Ik denk dat het is omdat je zo lief bent.

Ik denk dat het is omdat je zo mooi bent.

Ik denk...

Ik denk zoveel.

Maar ik weet niks zeker.

Wat ik wel zeker weet is...

dat ik je mis.

Dat ik niet zonder jou kan.

Dat...

En weet je wat ik hoop?

Ik hoop dat ik vanavond iets van je te horen krijg en denk: 'Ik maak me veel te snel zorgen...'

Ik hoop dat je steeds aan me denkt.

Ik hoop dat er niks is gebeurt.

Ik hoop zoveel.

Het meeste van al hoop ik dat je deze week nog iets stuurt.

Dat ik je niet te lang moet missen.

Je bent de belangrijkste persoon in men leven.

Ook al ken ik je nog maar even.

Ik krijg tranen in mijn ogen,

als ik denk dat je mij misschien niet mist.

Dat je misschien denkt: 'Eindelijk.'

Dat...

Ik vind het zo raar.

Dat iemand die je gelukkig maakt

je ook zo verdrietig kan maken.

Dat je plots weg bent.

Dat het zoveel pijn doet.

Eigenlijk vind ik alles raar.

Alles van deze stad...

Alles van dit land...

Alles van dit continent...

Alles van deze wereld...

Alles...

Vooral dat mensen me uitlachen.

Ze lachen me uit met dit...

Daarom ga ik.