Klein lief dapper dametje

Klein lief dapper dametje, wat zit je daar alleen. Draagt niet te dragen lasten van de mensen om je heen.



Als een ander zich maar goed voelt, je cijfert jezelf weg. Maar door al dat drukke zorgen, raak je zelf wel van de leg.



Wat er diep in jou gebeurt en wat je voelt laat je niet zien. Want in jouw arsenaal zit wel een maskertje of tien.



In je hoofd sta je te schreeuwen, druk gebarend langs de lijn. Maar juist jouw schreeuw om hulp maakt kwetsbaar en voelt niet fijn.



Je worstelt door je dagen. Week na week en jaar na jaar. Waarom ben ik zo anders, onbegrepen en zo raar.



Je vecht, je strijdt, je ploetert en dat doe je alleen. Mam wil je geen pijn doen, want dat vind je gemeen.



Naast jou zit op dit moment jouw volwassen jij. Ik trek je op mijn schoot en praat met mijn kleine mij.



Ik sluit je in mijn armen en ik wieg je heen en weer. Opnieuw komen de tranen, jouw pijn doet nog steeds zeer.



Maar lief dapper dametje, de tranen zijn anders gekleurd, omdat ik heb geleerd van wat er met jou is gebeurd.



Nu zitten wij hier samen, jij bij mij op schoot. Ik zie je meis, ik voel je, jij klein en ik al groot.



kwetsbaar dapper dametje, ik wil je graag iets zeggen. En juist dat grote “iets” was vroeger nauwelijks uit te leggen.



Als er toen eens werd geluisterd, naar je werd gekeken zoals ik nu kijk. Zou dat je strijd veranderen, wordt het dan begrijpelijk?



Had je toen maar een antwoord, “waarom wordt ik niet gezien?!!!” Een verklaring voor die onrust en een hoofd vol windkracht tien.



Klein lief dapper dametje, je doet je best en leeft er mee. Ik geef je nu HET antwoord, je hebt ADHD.



Later zal je leren, wat dat voor jou betekent. En dat juist jouw eigen wereld wat anders wordt getekend.



Als dat, klein dapper dametje, je wat eerder was geleerd. Ging er in jouw ogen, misschien niet zo veel verkeerd.



Ik fluister in je oor “je bent goed zoals je bent” en jouw volwassen ikke, is blij dat ze je kent.



Ik streel je door je haren als je wiebelt op mijn schoot. En vertel je trots lief dametje, ook hiermee wordt je groot.



Ik vertrouw je, ik sta achter je en laat je niet in de steek. Ik ben trots op wie je bent, alle dagen van de week.



Tot slot is er nog iets, wat moet groeien in mijn hoofd, dat ik je niet meer wegduw. Maar daar werk ik aan. Beloofd!