de oude moeder

ze zit roerloos
weegt de uren
het losse zand
de voortjagende tijd
vernevelt niet
maar blijft hangen
tussen duim en wijsvinger

toch ook onstuitbaar
als de geboorte
van haar eerste
de dwaze kinderjaren
ze beziet ze
een voor een
het perkamenten licht
valt in sluiers
op de foto in haar hand
zwart wit
in de kleur van toen
ze wikt haar jaren
en weegt de koesteringen
het stenen huis
en de kruimels op haar huid
de gestorven ring
aan haar vinger
vertelt hoe laat het was
toen ze nog samen waren
de kinderen zijn veranderd
sinds zijn dood
vreemder geworden
zo zit ze roerloos
en het zand
ligt stil te wachten
in haar schoot