Mijn notenbalk

De strijd voor de bevrijding van de persoon die ik NIET was

Zolang ik mijn wanhoop kan uitdrukken, kan ik ermee leven,
was een quote van een kunstenaar ooit.
Niet of onvoldoende, zo is later gebleken.

Ook ik grijp die middelen aan,
van schrijven tot zelfs componeren,
om te uiten, mijn wanhoop in dit leven.

Het gevoel, al meer dan vijftig jaar lang,
té zwak, té dom, té bang, laf zelfs,
niet opgewassen te zijn om eens een
afslag te nemen op die baan.

Die oh zo eentonige, grijze, met hoog en laag en zelfs wat bochten, maar vooral rechte baan.
Wel de meest veilige baan om te voldoen aan die 'standaard' van 'ons' bestaan.
Je weet wel, ook de buren hebben het zo gedaan.

Altijd rechtdoor, het lijkt wel door m'n genen ingegeven.

Die afslag, die richting dus kiezen, héél snel al of toch onderweg,
mét risico op verlies van wat zekerheid allicht.

Vallen en opstaan, mislukken misschien,
maar ook mét kans op slagen om méér te voelen,
wie je bent, je echte ik,
die met veel meer kleur, geluk en licht?

De afstand die ik intussen heb afgelegd was, en is,
zelfs voor ons, automatische piloten in gouden kooien,
moeilijk om dragen, te verdragen ook.

Intriest, de kansen verkeken, meerdere afslagen voorbijgereden,
jammer toch,
maar vooral overweldigd door schuldgevoel,
naar partner, kinderen, zelfs de wereld toe.
Onvoldoende sterk, te hebben opgegeven, met hén niet je eigen jezelf kunnen delen.

Wél liep ik in de pas, bravo zeggen toch velen,
tegen diegene die zich wou bevrijden van de persoon die hij NIET was.