De doorgang

voor Istvan

Hij verwachtte geen iets als ding
niets was hem meer vertrouwd
toen hij de poort zag open staan
dan alles dat hol en kaal, klonk.

Om hem heen was alles donker
niets liet zich aan hem kennen
alleen uit de poort klonk de leegte
wist hij dat ten diepste iets, keek.

Hij dacht wat hij altijd geweten had
langzaam zag hij de bloemen
de boog zag met al zijn kleuren
alom geroezemoes, liefde bleek.

Guido van Geel