vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
golven
de golven in de zee
geloven niet in eeuwig
ze breken telkens stuk
op de harde kaderand
maar toch.... ze zijn er
steeds opnieuw
vol hoop om verder
te mogen dan het strand
de golven onvermoeibaar
niet wetend van tijd of uur
gaan mee met het tij
de golven zij zijn vrij
ze lijken op de mensen
steeds doorgaand in de tijd,
maar wanneer zijn wij
mensen eindelijk bevrijd?
bevrijd van alle zorgen
als golven aan het strand
wanneer zijn wij mensen
eindelijk thuis beland
© Rita Arends
Ingezonden door
rita arends
Geplaatst op
22-07-2020
Geef uw waardering
Op basis van 8 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.Tags
ZeeReacties op ‘golven’
-
'De zee geeft en de zee neemt', zei Sil en zorgde dat hij er op tijd bij was.
guido - 24-07-2020 om 17:52
