Verloren strijd

Ik geef het op ik verlies de strijd.
Ik voel hoe een enorme last van mijn schouders afglijdt. Het idee dat ik straks rust heb en niemand meer in de weg loop. Ik voel de wanhoop het doet mij pijn maar
Over een paar uurtjes zal ik hier niet meer zijn.
Ik kan de stress niet meer aan. Het licht aan het eind van de tunnel lijkt voorgoed uit te zijn gegaan.
Geen hoop meer op een beter leven.
Niets goeds meer om te geven.
Alleen maar moe en altijd een vol hoofd.
Pijn om het verleden, en omdat ik mijn hele leven heb gestreden.
Maar waarvoor? Alles gaat alleen maar meer kapot. Het is wachten tot mijn lichaam in elkaar stort.
Ben altijd alleen ik heb niemand om mij heen. Dus voor wie moet ik blijven dan?
Dit is het moment waarop ik het leven niet meer aan kan