Blijven dromen

BLIJVEN DROMEN

Buiten komen maakt me niet echt blij,
Wachten buiten aan de winkel
In een lange rij.
1,5 m afstand, amper een 'goeiedag'
Toch kan ik het niet laten en
Geef mijn beste glimlach.

Mensen kijken angstig weg
Ze verklaren me zot.
Rij dan maar snel naar huis,
Terug... naar mijn kot.

De angst overheerst, het virus ademt in de lucht
Schik buiten, als de wind een beetje zucht.
Plexiglas, mondmaskers, het nieuwe normaal.
Zo surrealistisch dat ik in deze grote wereld verdwaal.

Geen houvast, geen zekerheden, de lockdown duurt zo lang.
Het maakt de mensen bang.
De verlengingen keer op keer...
de politieke onduidelijkheid evenzeer.

Mensen voelen zich eenzaam en alleen.
Missen hun vrienden en familie om zich heen.
Kinderen willen hun vriendjes,
Speeltuinen zijn dicht.
Niet essentiele verplaatsingen worden streng beticht.

Telewerken, schooljuf spelen
Zorgen dat de kinderen zich niet vervelen.
Neerstrijken in de zetel, doodmoe...
Waar is dat broodnodige momentje voor onszelf naartoe?

Natuurlijk .. gezondheid boven alles!!
We willen geen menselijk leed.
Al denk ik dat men op dit moment
De mentale gezondheid daardoor even vergeet.

Toch ga ik blijven dromen, van het einde in zicht.
Naar het einde van de tunnel, dat heldere licht.
Dat de wereld weer kan ademen
Vrij van zorgen en verdriet
Het virus wordt verslagen en je ieders gelaat weer ziet.

Jolien Van Goethem