Een dag in mijn leven (overprikkeling)

De dag begint mijn wekker gaat.
Ik voel me moe en brak. Nee niet van de drank maar van de prikkels van de vorige dag. Ik moet opstaan anders kom ik te laat. Maar dan merk ik al dat het niet goed met me gaat. Mijn lichaam zegt nee maar mijn hoofd zegt ik moet. Dan begint het eerste gevecht en dwing ik mezelf om door te zetten. Gewoon opstaan en niet op de vermoeidheid letten.
Ik rij naar mijn werk en doe daar mijn ding. Maar na een uurtje kickt de overprikkeling in.
Mijn hoofd zit vol en begint te bonzen. Ik word duizelig en ik bijt mijn tanden op elkaar om te kunnen blijven staan. Ik zeg tegen mezelf dat ik nog even door moet gaan. Steeds meer prikkels en alles is teveel. Ik voel de paniek en het maakt me ziek. Paniek omdat ik het niet kan loslaten. Omdat ik wil dat het gevoel stopt. Ik voel nu hoe mijn hart 130 slagen per minuut klopt.
Daar gaan we weer een paniek aanval. Ik probeer rustig te ademen en zorg dat ik niet op val.
Het is middag nu word ik echt radeloos.
Het gevoel dat ik geen controle heb over mijn gedachten maakt mij machteloos.
Ik ben nu zwaar overprikkeld alles voelt nu raar. Het word wazig en ik krijg niks meer mee terwijl ik zo een uur in de verte staar.
Ik word chagrijnig want alles is nu teveel. Elk geluid elk gevoel van alles word ik knettergek. En ik snap er niks van.
Het is avond. Ik zit alleen op mijn kamer. Alle prikkels komen in mijn hoofd nog 1 keer samen. Dat moet om alles te verwerken. Maar dan trek ik het niet meer. Ik voel dat ik de controle verlies. Ik kan dan de strijd niet meer aan. Ik zie er nu al tegen op om morgen weer op te staan. Ik moet huilen ik kan nu niet meer voor mijn gevoelens schuilen. Ik moet mezelf smeken om nog even door te gaan. Om dit te accepteren en rustig te doorstaan.
Accepteren dat dit nou eenmaal is hoe het elke dag gaat zijn. Ook al doet me dat enorm veel pijn.
Ik val in slaap na een heftige nacht. Maar naar een uur gaat de wekker. Dat had ik al verwacht. En de dag begint opnieuw.