1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht
vorige gedicht

Geklonken zand

Hier is de grond ooit omgewoeld.
Menig moederhart ligt hier begraven.
Geklonken zand klampt vast aan dat
wat het daglicht niet kan verdragen.

Stilte, is wat hier overheerst, een
sluier over leed. Hier liggen kinderen.
Hun namen geklonken in steen.

Mag ik de stilte doorbreken?
Krijsen in uw naam, zelfs de
grond waarin ze te rusten liggen
ligt ver van hun vader(s)land vandaan.

Ik wrijf over wit, ook ik kan ’t zwart niet aan.
Wel loop ik schoorvoetend verder en lees
op gepaste toon hun aller naam.

Zelfs de vogels zwijgen,
nu een tipje van de sluier wordt opgelicht.
------
© Ingrid van der Weegen 2020

vorige gedicht
Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Geplaatst op

Over dit gedicht

Dit gedicht heb ik vandaag geschreven nadat ik gisteren een bezoek heb gebracht aan de Canadese Oorlogsbegraafplaats in Bergen op Zoom.

Foto's

Geef uw waardering

Op basis van 18 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.

Social Media

Tags

Bevrijdingsdag

Reacties op ‘Geklonken zand’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Geklonken zand