vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Niet ik.
Een onheilspellende
stilte valt als een
donkere schaduw
over de stad.
De straten verlaten,
de pleinen verkwijnen,
waar angst en wan-
trouwen post heeft gevat.
Mét het geluid lijkt
het of ook haar anders
zo sprankelend licht
langzaam doofde.
't Is lang geleden dat
een schaduw haar
bruisende hart van
het zonlicht beroofde.
Vanachter een raam,
ziet menige burger
de toestand aan met
bezorgde blik,
waarin slechts één
vurige wens is te lezen :
Niet ik …, niet ik...!
Ingezonden door
Huub
Geplaatst op
12-04-2020
Geef uw waardering
Op basis van 5 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
AngstReacties op ‘Niet ik.’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
