De wind in mijn hoofd

Mijn wandeling is begonnen
ik slenter langs het duinpad
een meeuw begroet mij hartstochtelijk
ik vergeet wat ik een uur geleden nog heb gedaan
een slopende ziekte maakt zich van mij meester
ze noemen het dementie oftewel vergeetachtigheid
zolang ik loop zijn mijn gedachten stil
geen zorgen over een vergissing die ik bega
eenzaamheid sluimert langzaam mijn geest binnen
de woorden zijn een struikelblok
daarom wordt het steeds stiller in mij
de wind in mijn hoofd is nooit verdoofd
soms een storm soms een zucht
op mijn wandeling kom ik mensen tegen
ik krijg een groet of een glimlach
of soms wordt ik niet door de ander herkend
twee mensen lopen langs elkaar
zo dichtbij maar vinden elkaar niet
het maakt mij droef van binnen
omdat de aandacht van de ander voorbij gaat
misschien zijn de gedachten van deze persoon
nog volop in beweging en vol onrust
dus ik laat het maar gaan
mijn wandeling wordt zwaarder
ik voel dat mijn lijf gaat protesteren
een meeuw laat zich zakken op een paaltje
het kijkt mij aan en schrikt
ik sta even stil en begroet hem
het lijkt uren te duren
de meeuw en ik in de stilte
ik moet denken aan mijn moeder
heel gek hoe oud je ook bent
ze wordt nooit vergeten
ik kijk omhoog de meeuw kijkt mee
ik zeg zacht i"k kom eraan ma
nog even dan ben ik weer bij je"
daar komt Karel aan mijn zoon
hij zegt "ben je hier we waren je al aan het zoeken"
ik zeg "ik was de weg kwijt en ben maar gaan lopen"
hij ziet hoe moe ik ben en doet een arm om mij heen
hij belt met zijn vrouw en die komt al snel met een rolstoel aan
de meeuw is al die tijd blijven zitten
en ineens spreidt hij zijn vleugels uit
hij geeft nog een laatste hartenkreet
en ik denk "ja was ik maar zo vrij
en onbevangen als ooit de zachte wind in mijn hoofd".