gepieker

De laatste tijd zie ik steeds beren op mijn weg
en kraaien die de kraaienmars blazen.
Wankel vertrouwen wordt zo ondermijnd
ze lijken een teken aan de wand.
Ik kan de gevoelens niet onderkennen,
hieraan zal ik nooit wennen.

Horoscopen geven onrust aan.
Elke dag heeft meer dan genoeg
aan zijn eigen kwaad.
Alles lijkt door een grauwsluier gedekt
als door een mist die niet optrekt.
Wat komt er nu weer, vroeg of laat?

Ik zou een fort om me heen willen bouwen,
een veilige plaats, waar verdriet niet komt.
Waar blijft nu mijn geloof en rotsvast vertrouwen,
mijn houvast en wetende zekerheid?
Vervliegend en niet meer te vinden
vervlogen in toekomstige eeuwigheid.