Ik voel me

Ik voel me...niet goed,
of toch niet zoals het moet.

Of nee, ....ik voel me slecht?
Ja, ja zo is het echt.

Ik voel me niet echt helder in m’n hoofd,
alsof er langzaam iets in me dooft.

Ik voel me moe, leeg, kapot,
lusteloos, uitgeput en rot.

Vanbinnen verwikkeld in een innerlijke strijd,
niemand ziet hoe hard ik lijd.

Ik voel me ... als een zombie: suf en verdoofd,
maar niemand die me geloofd.

Zie langzaam het verstrijken van de tijd,
niemand ziet hoe hard ik lijd.

Er zit een duivel in m’n hoofd,
maar niemand die het geloofd.

Ik heb al aan zelfmoord gedacht,
gezien hoe m’n duivel naar me lacht.

Hopend, verlangend en snakkend naar de dood.
Meezeulend: m’n verhaal, m’n zorgen, wegend als lood.

Maar ergens ver, ver weg heb ik nog hoop; weggestopt, verborgen,
achter al m’n zorgen.

En diep, diep vanbinnen denk ik, geloof ik dat het nog goedkomt, ooit, misschien.
Dat zullen we met het wegvloeien van de tijd wel zien.