In het niets

toen ik je zag,
wist ik niet goed wat ik moest doen,
wat ik wilde,
en wie je was.

ik verstopte me,
en zonk in men verdriet,
want er was zomaar in het niets een vremdeling,
die verder met mijn moeder ging,

ik kon er moeilijk over praten,
maar dag na dag,
werd het moeilijke en zwaarder,
en ik wist niet wat ik zag.

alles draaide om hem,
en ik voelde me alleen,
ik schuilde in men kamer,
met geen mensen om me heen,

dagen vlogen voorbij,
en het hoefte allemaal niet meer van mij,
maar ik ben verder gegaan,
ookal deed het dan soms pijn,

steeds beter leerde ik je kennen,
en ik kon weer over mijn gevoelens praten
ik snap nu wat ze in jou zag,
en ik weet niet wat ik zonder jou hat!