Nosferatu

Als een wezen van de nacht,
dat heimelijk sluipend voort gaat,
in de schaduw van het leven.
Omdat hij naar zijn voeding smacht.

In het duister glinsteren zijn ogen,
die in het geniep nog verraden,
wat zijn hartsgesteldheid nog is.
Zijn blik verlangend naar mededogen.

Als de abominatie van zijn bestaan,
kruipt hij hinkend op drie poten,
sneu als aangeschoten wild.
Ziet niemand hem nu nog gaan.

Hij strekte zijn klauwen zover hij kon,
naar wat hij dacht dat liefde was,
maar bleek toch ijle lucht te zijn.
Raakte gewond, nog voordat hij begon.