Dichte deur (deel V)

Angst om te laten gaan,
wat niet mag zijn.
Een vlinder voor elke traan,
die komt met deze pijn.

Dromen vallen,
in duizend stukken kapot.
Het geluk tussen deze deur,
straks dicht en op slot.

Stilte tot op mijn bot,
waarom moet iets zo pril.
Met geweld nu weer kapot,
en mijn wereld kaal en stil.

Zwijgend van de pijn,
dromend over de schimmen.
Die het nu blijken te zijn,
om de pijn te kunnen dimmen.