De wandeling

Wandel je even met me mee?
luister even naar mij,
Zeg nou niet direct nee!

Samen lopen op dit pad,
dan breng ik je naar die plek.
Die alleen jij op waarde schat.

Daar ontkleed ik ons zacht,
zet jouw naakt tegen mij.
Dat maakt dat je lacht.

Je trilt een beetje en dat mag,
want dit gebeurt natuurlijk.
Ook bij jou niet elke dag.

Met mijn mond stel ik je gerust,
het trillen stopt langzaam.
Als je mij zacht terugkust.

Je kijkt me aan met je ogen diep,
met lichte paniek in hun verte.
Omdat je hier met me liep.

Maar mijn hand raakt jouw huid,
en na een zuchtende lach.
Gaat ook jouw laatste pantser uit.

Dan leg ik je in het zachte gras,
zit lachend voor je en begin.
Je te kussen waar lang geen ander was.

Wandel je dus even met me mee?
luister eventjes naar mij,
Zeg nou niet direct nee!