(S)Loopdans (deel X)

Zacht sluipt ze weer binnen,
ze klimt geruisloos in mijn kop.
Waar zal het nu beginnen?
Wanneer is er weer die stop?

Ze buigt de regels soepel en snel,
breken zal ze hen nooit.
Wat ik ook doe of haar vertel,
of misschien toch ooit?

Verdwaasd dwarrel ik steeds neer,
als ik haar laat zien wat ik wil.
Als ik zeg dat ik haar voel en begeer,
blijft het aan haar kant stil.

Het is wat het is uiteraard,
maar het landen doet soms pijn.
En maakt dat je erop blind staart,
hoe het nooit zou kunnen zijn.

Dus ik laat haar lopen in mijn hoofd,
dan is ze in ieder geval dichtbij.
Zij heeft mij immers nooit iets beloofd,
en is net als ik niet vrij.